Urodziłam się w Chorwacji, dorastałam w Niemczech, pracowałam w Bangladeszu i Szwajcarii. Odbyłam wiele podróży zarówno zewnętrznych, jak i wewnętrznych. W 2010 przeprowadziłam się do Polski. Najbardziej u siebie czuję się w miejscach pomiędzy — na progach i skrzyżowaniach, gdzie spotykają się różne światy, współistnieją różnice i zachodzą przejścia. Identyfikuję się jako członkini ludzkiej rodziny i część sieci życia na Ziemi.

Po studiach w zakresie sztuk scenicznych i kulturoznawstwa w Hildesheim (Niemcy), Bolonii (Włochy) i Zagrzebiu (Chorwacja), przez 10 lat pracowałam jako producentka filmów animowanych. W 2015 bliskie doświadczenie śmierci wywróciło moje życie do góry nogami: będąc w ciąży i tracąc moje dziecko, zyskałam nowe spojrzenie na życie, miłość i stratę.

W 2019 uczestniczyłam w rocznym kursie „Opieka duchowa i towarzyszenie w żałobie” w Instytucie Duszpasterstwa Klinicznego (Institut für Klinische Seelsorgeausbildung) w Heidelbergu i zostałam profesjonalną towarzyszką w żałobie certyfikowaną przez Federalne Stowarzyszenie Towarzyszy w Żałobie w Niemczech (Bundesverband Trauerbegleitung e.V.). Od tego czasu brałam udział w wielu dodatkowych warsztatach i szkoleniach w zakresie pracy z żałobą, opieki na końcu życia oraz projektowania rytuałów. 

W 2020 roku założyłam Instytut Dobrej Śmierci — inicjatywę społeczną poświęconą podnoszeniu świadomości i edukacji o umieraniu, śmierci i żałobie w Polsce. W 2024 roku otrzymaliśmy nagrodę PRZEWROTY przyznaną przez Centrum Nauki Kopernik jako najbardziej innowacyjną inicjatywę edukacyjną w Polsce.

W 2025 roku zostałam nominowana przez Tygodnik Powszechny do nagrody BONUS w kategorii Działalność społeczna. Moja książka dla dzieci „Żaba”, która wprowadza młodszych czytelników i ich rodziny w tematy żałoby, została wyróżniona jako Książka Roku 2025 przez polski oddział IBBY (International Board on Books for Young People).

Od 2024 do 2026 roku byłam częścią międzynarodowego projektu badawczego „Imaginaries of Immortality in the Age of AI: An Intercultural Analysis”, prowadzonego przez dr Katarzynę Nowaczyk-Basińską w Leverhulme Centre for the Future of Intelligence na Uniwersytecie Cambridge.

Jestem absolwentką Leadership Academy for Poland.

WPŁYWY

Wśród nauczycieli i mentorów, których spotkałam na swojej drodze są Marianne Bevier, Claudia Cardinal, Hugh O’Doherty, Stephen Jenkinson, Roland Kachler, Jan S. Möllers, Luise Reddemann, Stefan von Rüden, John Scherer, Ron Timm i Cezary Wójcik.

Wśród osób, z którymi razem tworzymy nową kulturę śmierci i żałoby na świecie są m.in. Sarah Benz, Ewa Korczak-Bobuła, Minakshi Dewan, Georg Bollig, Emma Clare, Jo Dagless, Philipp Freund, Olaf Ihlefeld, Victoria Keen, Kacper Lemiesz, Peter Clement Lund, Holly Lyon-Hawk, Bec Lyons, Verena Ries, Parjanya Sen, Krittika Sharma, Manisha Sheth, Meike Wengler i Anemone Zeim.

Wśród autorek i autorów oraz mądrych osób ze starszyzny, których książki i wykłady mnie inspirują, są m.in. Gian Domenico Borasio, Pema Chödrön, Megan Devine, Caitlin Doughty, Atul Gawande, Stanislav Grof, ks. Jan Kaczkowski, Daan van Kampenhout, Sarah Kerr, David Kessler, Dennis Klass, Elisabeth Kübler-Ross, Joanna Macy, Kathryn Mannix, Chris Paul, Martín Prechtel, Malidoma Patrice Somé, Francis Weller, William Worden oraz Irvin D. Yalom.

Ciągłym źródłem nauki, inspiracji, wymiany i wsparcia są także moi koledzy i koleżanki z Instytutu Dobrej Śmierci — nasz interdyscyplinarny kolektyw badający tajemnicę śmierci z różnorodnych perspektyw.

Najgłębsze lekcje, które poznałam (i wciąż poznaję), pochodzą od tych, którzy powierzyli mi swoje historie i pozwolili mi towarzyszyć im w podróży — od życia do śmierci, obejmując miłość i stratę.

Wobec nich wszystkich wyrażam swoją wdzięczność.