Zapraszam Cię do przestrzeni, w której spotkamy się z małymi i wielkimi pytaniami o życie i śmierć. Znajdziesz w niej zarówno wdzięczność za codzienne cuda, jak i czułość wobec straty i żałoby.

Zbliża się zima.

Dni stają się coraz krótsze. Drzewa zrzucają ostatnie liście, a siła życia zmienia kierunek. Natura pokazuje nam, czego teraz potrzebujemy: spokoju. Wycofania. Zwrócenia uwagi do wewnątrz.

A jednak dla wielu z nas końcówka roku wygląda zupełnie inaczej: to czas pośpiechu, obowiązków i stresu. Domykamy projekty, podsumowujemy ostatnie miesiące, próbujemy załatwić wszystko, co jeszcze zostało na długiej liście zadań… 

A w tym wszystkim zbliżają się Święta. Czas, który w naszych wyobrażeniach ma być pełen ciepła, bliskości i radości – ale nie dla wszystkich taki jest.

Bo przy wigilijnym stole kogoś brakuje.  
Bo niektóre relacje bolą szczególnie wtedy, kiedy wszyscy wokół mówią o miłości.  
Bo w ciszy odzywają się pytania, których na co dzień nie mamy czasu usłyszeć.

Światło i mróz to zaproszenie, żeby przez ten zimowy czas pobyć trochę bliżej tego, co w głębi. Bez naprawiania. Bez pocieszania na siłę. Bez konieczności „poradzenia sobie”.

Codziennie będę wysyłać Ci krótką wiadomość.

Czasem będzie to nagranie mojego głosu. Czasem tekst albo fotografia. Będę mówić o miłości, stracie i żałobie. O życiu ze złamanym — a może właśnie dzięki temu otwartym? — sercem. O tym, jak można czule obcować z bólem, zamiast za wszelką cenę próbować się go pozbyć.

Będę opowiadać o żałobie po bliskich osobach, ale też po innych ważnych częściach naszego życia. O stratach osobistych i kolektywnych. O pożegnaniach i pamięci.

Podzielę się tym, czego przez lata nauczyłam się, towarzysząc ludziom w umieraniu i żałobie. Czasem będzie to coś, co zrozumiałam dzięki własnym doświadczeniom. Innym razem wglądy płynące ze współczesnych badań nad żałobą, z psychologii i socjologii.

Chciałabym po prostu przez chwilę być po drugiej stronie Twojego telefonu. Przysyłać Ci każdego dnia kilka słów – małe cząstki wiedzy, refleksje i pytania.

Coś, z czym możesz przez chwilę pobyć.
Zatrzymać się. Razem ze mną.

Światło i mróz

Chcę przyjrzeć się temu, co staje się widoczne właśnie wtedy, kiedy jest zimno i ciemno.

Przez 31 dni grudnia będę codziennie do Ciebie pukać – pisać i mówić. Zapraszać Cię, żeby na kilka minut przystanąć, skierować uwagę do środka i pobyć z pytaniami o istotę naszej drogi.

O miłość i stratę.  
O żywych i umarłych.  
O tym, co tracimy.  

I o tym, co mimo wszystko pozostaje.

Ciepło, blisko i czule.

Jeśli chcesz – dołącz.